De glijbaan of de trap?

Iedereen wordt doorheen zijn leven geconfronteerd met moeilijke hindernissen. Elk voor zich gaan we op zoek naar manieren om met deze situaties om te gaan. We gaan sporten om het van ons af te werken, we zoeken veel sociaal contact op, we starten een nieuw project om ons volledig op te storten, ... De manieren die we zoeken om om te gaan met confrontaties, stress, conflicten, ... noemen we onze copingmechanismen. Iedereen ontwikkelt zijn eigen (!) mechanisme. 

Er bestaan echter naast de constructieve (opbouwende) manieren ook destructieve "oplossingen". Bepaalde gedragingen die je stelt om met het probleem/ de probleemsituatie om te gaan, maar die je eigenlijk niet vooruit helpen, integendeel. Heel veel roken, drugs gebruiken, je isoleren, overmatig alcohol gebruiken, automutileren, ... Sommige mensen zullen het misschien heel vreemd en onlogisch vinden dat mensen hun emoties uiten via deze manier, maar als je er durft naar kijken en naar luisteren, dan zal je snel merken dat dit niet zo onlogisch is. 

Wanneer je je in een zeer moeilijke periode bevindt in je leven, dan kunnen er heel veel en heel sterke emoties opspelen. We hebben allemaal de menselijke reactie om deze emoties te proberen ontwijken of te doen zakken. Wanneer je alcohol drinkt, drugs gebruikt, ... dan leg je je emoties lam. Voor heel even hoef je ze niet meer te voelen. De kilo's vallen van je schouders, je krijgt precies terug lucht, je kan weer ademen. Het is jouw middel dat ervoor zorgt dat je lijden even meer draagbaar wordt. Dus is het dan onlogisch dat je daarnaar grijpt? Ik denk het niet.

Vaak is het voor vele mensen die destructief gedrag stellen een lang proces om tot het besef te komen dat dit hun tool geworden is om met hun emoties om te gaan. Ze denken dat ze puur een verslaving hebben, maar eigenlijk ligt de kern van hun probleem veel dieper. Pas wanneer ze tot dit besef gekomen zijn, kunnen ze aan hun herstelproces beginnen. Ze kunnen leren om hun destructieve gedragingen te vervangen door positieve, herstellende handelingen om met hun gevoelens om te gaan. 

Je zou heel gemakkelijk kunnen zeggen: "Stop daar gewoon mee en ga sporten ofzo." Maar zo gemakkelijk is het absoluut niet! Het is een lange wandeling met vallen en opstaan. Stap voor stap moet je nieuwe copingmechanismen proberen en ervaren of dit voor jou helpend is of niet. Lopen kan helpen voor de ene persoon, maar helemaal niets uithalen voor de ander. De richting die je bewandeld en het tempo waarop je stapt, is volledig verschillend voor elk individu! Ik heb enorm veel respect voor mensen die de hulp toelaten en vechten om vooruit te geraken. 

Dit gevecht, deze wandeling, de weg die je aflegt, kan je vergelijken met een trap. Sommigen denken dat wanneer ze een klein stapje terug vallen, dat ze meteen op de glijbaan helemaal naar beneden glijden. Maar ik wil iedereen in zijn gevecht geruststellen dat dit niet zo is. Natuurlijk zal je soms nog eens een terugval hebben, maar dat betekent niet dat je alles kwijt bent dat je intussen geleerd hebt, dat alle positieve stappen verloren zijn en dat je weer helemaal vanaf nul opnieuw moet beginnen. Neen, een terugval is één trede terug op de trap, of misschien twee. Je valt niet meteen terug helemaal naar beneden. Dus geef de hoop niet op als het even moeilijker gaat. Stap voor stap, voetje voor voetje. Ga op zoek naar de dingen die jou helpen: welke activiteiten geven je een goed gevoel, welke mensen kunnen steunfiguren voor je zijn, op welke creatieve manier kan je jouw motivatie uitwerken, ... Destructief gedrag kan je niet loslaten zonder dat er iets in de plaats komt. Dus ga op zoek, ervaar, klim, val en sta weer op!

Je staat er niet alleen voor!

Wanneer er geen woorden voor zijn..

Ik heb een writersblock. Er is zoveel waarover ik kan schrijven. Er zijn zoveel thema's die spelen in de maatschappij en die de nood hebben om uitgesproken te worden. Maar ik vind er geen woorden voor.

Herkenbaar?
Soms zit je hoofd volledig vol met gedachten. Het is één grote chaos. Je hersenen laten niet toe om je zinnen af te maken en de ene gedachte overstemt de andere keer voor keer. Je wil alles wat in je omgaat uitschreeuwen zodat iedereen het kan horen, maar je doet je mond open en er komt niets.. Geen woord, geen letter, geen geluid.

Soms voel je wel 10 emoties ineens. Je lichaam geeft je allerlei signalen om te vertellen dat het niet goed met je gaat. Je kan je niet meer concentreren, je krijgt klamme handen, je ademhaling versnelt, je voelt je hart bonzen door heel je lijf. Je kijkt iemand aan, je wilt vertellen wat er gebeurt en poef...alles is weg. Je vind geen enkel woord dat kan omschrijven wat er binnenin jou gebeurt. Je verhaal wordt een blanco bladzijde.

Vrienden, familie, hulpverleners, ... Iedereen geeft je de raad: "Vraag hulp als het nodig is!" Maar hoe vraag je hulp als je niet kan uitleggen waarvoor de hulp nodig is? Hoe vraag je hulp als je dat niet met woorden kan doen? Hoe vraag je hulp als je niet kan zeggen wat je denkt of voelt? 

Hoe kan ik schrijven over iets als ik er de woorden niet voor vind? Soms sta je lam geslagen, soms zijn woorden gewoon absoluut niet voldoende om betekenis te kunnen geven aan wat jij ervaart/ziet/hoort/denkt/voelt/... Het schreeuwt vanbinnen, je doet je mond open en opnieuw komt er niets...

Zegt dat niet genoeg?

In goede en slechte tijden..

Iedereen leeft.
Iedereen voelt.
Iedereen lacht.
Iedereen weent.
Iedereen is wie hij is.
Of niet?

In hoeverre zijn wel altijd volledig onszelf in contact met anderen? Wanneer zetten we een masker op? Waarom zeggen we meteen "Goed" als iemand vraagt hoe het met je gaat? Waarom doen we altijd zo hard ons best om onze tekortkomingen of onze gevoelens weg steken voor de anderen?

Iedereen heeft wel eens een mindere dag of een moeilijkere periode. Dat is normaal, want er bestaan nu eenmaal negatieve emoties die kunnen opduiken. Ze zijn een deel van wie je bent. Waarom willen we dat dan hard wegmoffelen? Ik wil op zoek gaan aar antwoorden. Ik weet zeker dat ik geen kant en klare oplossing zal vinden, maar misschien kunnen enkele bedenkingen toch bepaalde patronen verduidelijken..

Denkfouten. Iedereen heeft denkfouten. Ik zal daar later nog verder over schrijven. Maar dus, denkfouten zijn disfunctionele gedachten, foute interpretaties, misvattingen en vooroordelen die kunnen binnensluipen in onze informatieverwerking zonder dat we ons daar bewust van zijn. Als we zoeken naar waarom we onze negatieve emoties verbergen, zijn volgende denkfouten misschien verklarend:
- Als ik laat zien wie ik echt ben, dan zullen mensen weglopen van mij.
- Als mensen mij echt kennen, dan zullen ze niets meer van mij moeten weten.
- Als ik mijn gevoelens laat zien, word ik uitgestoten.
- Als ik mijn gevoelens laat zien, ben ik kwetsbaar.
- Als ik kwetsbaar ben, zullen mensen mij kwetsen of misbruik van mij maken.
- ...

Deze denkfouten kunnen ervoor zorgen dat we onze gevoelens verbergen. Ze zorgen ervoor dat we een masker opzetten wanneer we onder mensen zijn. Of ze leiden ertoe dat we ons opsluiten en isoleren van de mensen rondom ons.

Dit is een antwoord dat kan verduidelijking geven binnen het kader van onze gedachten. Maar misschien moeten we ook nog eens het licht werpen op het niveau van het voelen.

Angst, schaamte, wantrouwen, ... Deze heftige emoties zijn vaak een gevolg van onze denkfouten. Je voelt je slecht, maar je kan er niet over praten en je voelt meteen een gigantische afstand tussen jou en de mensen van wie je houdt. Je wilt wel jezelf zijn, maar je wilt hen niet tot last zijn. Je ervaart angst. Er staat een enorme berg van angst tussen jullie en het lijkt een onmogelijke opdracht om deze berg over te geraken. Je twijfelt aan je vertrouwen in de ander dat deze je niet als last zal ervaren. Zal men mij blijven graag zien in goede en slechte tijden?

Conclusie: als je je niet goed voelt en je hebt de neiging om je masker op te zetten en te doen alsof alles in orde is, sta dan eerst eens stil bij wat je denkt en voelt. Ga op zoek naar mogelijke denkfouten. Laat je lichaam voelen wat het voelt. Kijk naar de berg die voor je staat en omschrijf hem.

Eens je je van al deze zaken bewust bent, kan je ze ook beginnen corrigeren. Als je denkt dat men je in de steek zal laten omdat je je niet goed voelt, besef dan dat dit een denkfout is en bevraag het indien nodig bij de ander.

Leer vertrouwen, want daar gaat het om. Stel je open, laat je kwetsbaarheid zien en laat anderen toe om jou, jouw echte ik, te zien. Want eens je deze berg over bent, zal je merken dat je nog dichter bij die ene speciale persoon staat. Het vertrouwen kan groeien en elke keer dat de angst opduikt, zal de berg verkleinen tot hij uiteindelijk verdwijnt.


Soms ben je blij,
Soms heb je pijn,
Maar het allerbelangrijkste is,
Dat jij gewoon jezelf kan zijn!

Geef kracht aan je sterktes!

Heb jij soms ook het gevoel dat je enkel oog kunt hebben voor je zwaktes, je minder positieve kantjes? Heb je het idee dat je vast geraakt bent in die negatieve gedachtestroom en je de positieve dingen niet meer kan zien? Ik ben ervan overtuigd dat zeer veel mensen dit gevoel herkennen. Je wordt geconfronteerd met jezelf, met je grenzen en plots lijkt het alsof alles aan jezelf slecht is. Je had een heel goede dag, maar plots heb je 1 tegenval en in één keer zie je jouw volledige dag als mislukt. Je denkt na over je toekomst en al je ideeën worden ingepalmd door mogelijke rampscenario's. 

Wil jij uit deze vicieuze cirkel geraken? De eerste stap is beseffen dat alles afhangt van de manier waarop je kijkt en welk oordeel je velt over jezelf. Probeer even om vanop een afstand naar jezelf te kijken. Je zal zien dat jij zelf een waarde geeft aan jouw eigenschappen. Wanneer je op een negatieve manier naar jezelf kijkt, zal je merken dat je een heel grote waarde of zwaarte hangt aan jouw minder positieve kantjes en dat je sterktes heel veel aan waarde verliezen. Maar hoe je het ook draait of keert, het zijn wijzelf die deze waarden bepalen. De kunst is nu om die waarden opnieuw op de "puntenschaal" te leggen. Jij beslist volledig zelf welke aspecten een grote of een kleine waarde krijgen. Bv. ik geef mezelf een 8 voor doorzetter, want ik heb al heel veel moeilijke situaties in mijn leven overwonnen, waardoor ik aan mezelf heb bewezen dat ik toch wel echt een doorzetter ben. Bv. ik heb wel een koppig kantje, maar het krijgt maar een 2 omdat ik er eigenlijk op dit moment al op een goede manier kan mee omgaan en ik mijn plots opduikende koppigheid niet meer de bovenhand laat nemen en mijn gedrag laat bepalen.

Eens je bewust bent van het feit dat jij, en enkel en alleen jij, de waarde kan bepalen die toegeschreven wordt aan jouw persoonlijke eigenschappen/karaktertrekken, dan rijst de volgende vraag: "Kan jij jezelf toelaten om op een positieve manier naar jezelf te kijken?" Vaak merken we dat het heel moeilijk is om luidop tegen onszelf te zeggen: "Hé, ik ben oké!". Maar wat is het juist dat ons hierin tegenhoudt? Schaamte, angst, schrik om erop veroordeeld te worden, ...? Hierop kan ik maar 1 ding zeggen: trek je niet aan van wat anderen over jou zeggen of over jou zouden kunnen zeggen. Jij beslist wie je wil zijn, jij bepaalt wat jij belangrijk vindt. Als jij ernaar streeft om te voldoen aan jouw eigen doelstellingen, dan ben jij perfect! 

De laatste - en misschien wel meest cruciale - vraag is: "Hoe moet ik dat doen?" Hoe kan ik meer waarde geven aan en oog hebben voor mijn sterktes?" Wel, dit zal zich vooral moeten ontwikkelen in een proces van bewustwording en zelfacceptatie. Ik zal hier later nog verder op ingaan. Maar ik kan je wel enkele tips aanbieden die je hiertoe al een beetje op weg kunnen zetten:
- Hang een blad op een plaats in je woning waar je regelmatig komt en schrijf jouw naam in het midden. Schrijf elke ochtend van zodra je wakker bent een positieve eigenschap van jezelf op. Doe dit minimum een week lang.
- Elke keer als je voor de spiegel staat, zeg dan tegen jezelf: "Hé, ik ben oké!"
- Geef jezelf elke avond voor het slapengaan een compliment. Schrijf deze complimenten eventueel in een complimentenboek.
- Vraag aan een vriend(in) om een brief naar je te schrijven waarin ze verwoordt hoe ze naar jou kijkt en wat volgens haar jouw positieve eigenschappen zijn.

Kies een tip waarvan je denkt dat deze voor jou haalbaar is en probeer dit een tijdje vol te houden. Verandering in je manier van denken kan je namelijk enkel bereiken door regelmatig en consequent te oefenen en veel te herhalen!
Hou je zeker niet in om jouw ervaringen te delen als reactie op mijn blog! Succes! 

Oordelen als projectie

Herken je het gevoel dat je over de markt loopt, waar alle terrasjes volzet zijn en je plots heel sterk het gevoel krijgt dat iedereen naar je kijkt? In één tel word je je heel bewust van hoe je wandelt en hoe je eruit ziet. Allerlei onzekerheden flitsen door je hoofd: "Wat denken ze van mij?", "Ze roddelen over mij.", "Ze vinden mij raar.", "Ben ik wel ok?", ... 

Jarenlang heb ik mij laten bepalen door deze vragen die in mijn hoofd spookten. Ik liet me leiden door wat anderen eventueel over mij zouden kunnen denken. Op de duur ging elke beslissing voorafgegaan door de vraag: "Wat gaan anderen daarover denken?". Mijn beslissingen waren eigenlijk mijn keuzes niet meer. Alles was afhankelijk van de mogelijke mening van anderen. Het ergste van alles is dat het niet eens hun mening was die alles bepaalde. Het was mijn invulling van wat hun mening zou kunnen zijn. Ik was onzeker over mezelf en projecteerde dat op anderen. Continu had ik het gevoel dat anderen over mij oordeelden, terwijl ik eigenlijk mezelf aan het veroordelen was.

Tot op een bepaald moment. Ik besliste om telkens in mijn hoofd "Foert!" te zeggen. Telkens wanneer ik een beslissing moest maken en de onzekerheid kwam opduiken, veegde ik die direct van tafel. Vanaf dat moment besliste ik dat het nu aan mijn beurt was. Vanaf nu zouden mijn keuzes enkel en alleen van mij afhankelijk zijn. Dus ik ging naar de winkel en ging rechtstreeks naar de kleren die IK leuk vond. Ik stond voor mijn kleerkast en stelde combinaties samen die IK tof vond. Ik liep over de markt met mijn kin omhoog en een stevige stap, omdat ik geen reden had om onzeker te zijn. Ik besliste om het vanaf dan anders aan te pakken. De mogelijke oordelen van anderen zouden niet meer bepalen wie ik mag en wil zijn.

Ik moet eerlijk zeggen dat die ommezwaai niet in één twee drie geslaagd is. Het heeft nog een hele tijd geduurd dat er allerlei mogelijke oordelen door mijn hoofd zweefden. Ik heb nog lang en veel "Foert!" moeten zeggen. Maar beetje bij beetje is dat verminderd. Ik gaf geen ruimte meer aan onzekere en afbrekende gedachten, waardoor er plaats vrij kwam om mijn innerlijke kracht te laten groeien en mezelf als persoon meer te waarderen. 
Ik ben wie ik ben en dat is oké!

Word jij ook geconfronteerd met die onzekerheden? Laat jij ook anderen allerlei zaken over jou bepalen? Heb jij ook een enorme schrik voor de oordelen van anderen? Of heb jij dat ook al achter je kunnen laten en tot het besef gekomen dat jij alleen bepalend bent? Geef dan zeker je reactie en vertel je verhaal!
Jij bent wie je bent en dat is oké!

De bril van positiviteit

Doorheen ons leven vullen we allemaal beetje bij beetje onze rugzak. Jouw persoonlijke, mentale rugzak die gevuld wordt door allerlei ervaringen en emoties die in ons leven passeren. Sommige zaken zullen aanvoelen als bakstenen die in onze rugzak gegooid worden en van andere ervaringen voel je amper dat ze ook in je rugzak geland zijn. We proberen allemaal ten allen tijde de controle te houden over ons leven, maar jammer genoeg is die controle vaak een pure illusie. We kunnen onszelf niet wijsmaken dat we alles in handen hebben. Sommige dingen gebeuren gewoon, of we het nu willen of niet, of we het nu zagen aankomen of niet. Dus, onze rugzak wordt gevuld en we kunnen niet altijd kiezen wat er wel of niet in mag.

Je kan hier kwaad om zijn, verdriet om hebben, de moed verliezen, ... Maar op een bepaald moment gaan we moeten beslissen om onze rugzak van onze schouders te halen en achter ons te laten liggen. En dat moment, deze bewuste keuze, dat noemen we 'acceptatie'. We moeten aanvaarden dat de rugzak er is, we hoeven ze niet te begraven, maar we moeten wel ons hoofd draaien en vooruit kijken. De kunst is het leren om ondanks alle tegenslagen toch te zien welke mogelijkheden er voor je open komen te liggen. Elke ervaring, positief of negatief, biedt nieuwe kansen waaruit we opnieuw hoop, vrijheid en kracht kunnen creëren. 

Als we dit kunnen zien, dan kijken we met de bril van positiviteit. En het is niet omdat we alles bekijken met deze bril, dat we naïef zijn. Neen, we blijven ons bewust van het bestaan van de rugzak en we weten zeer realistisch dat deze rugzak soms nog een bepaalde angst of negatief gevoel zal opwekken die ons zal belemmeren om bepaalde stappen te zetten. Dus we zijn niet naïef, we zijn realisten met een verbredende kijk en een specifiek oog gericht op positieve ontwikkelingen.

Positief kijken betekent niet dat we een toverstok in onze handen hebben die al onze problemen zal oplossen, maar het is wel een tool, één vaardigheid die ons zal helpen om, ondanks ons gebrek aan controle over de situatie, toch stappen vooruit te zetten. Er zijn nog veel meer vaardigheden die belangrijk zijn om aan te leren in het leven (zoals intermenselijke vaardigheden en de vaardigheid om om te gaan met negatieve emoties, ...), maar als je - af en toe, op de momenten dat dit het meeste nodig is - al de bril van positiviteit kan opzetten, dan heb je al een grote veldslag gewonnen!

De perfecte ik

Ons leven zit vol verwachtingen. We moeten de perfecte dochter zijn, de perfecte moeder, de perfecte echtgenoot, de perfecte collega, de perfecte vriendin, ... Maar van waar komt dat 'moeten'? Wie stelt deze verwachtingen? Het is een feit dat de maatschappij via de media een beeld van perfectie uitwerkt. Maar het zijn wij zelf, als individu, die zelf onze eigen verwachtingen mogen bepalen. Wij hebben het recht om zelf te beslissen hoe hoog we onze eisen leggen.

Jij bepaalt zelf wat voor jou de perfectie is. Perfect zijn betekent niet dat je alles 100 % moet kunnen. Perfect zijn betekent dat jij streeft naar het behalen van jouw eigen vastgelegde standaarden. Jij mag beslissen waar jouw grens ligt en als jij deze grens kan bewaken en respecteren, dan ben je perfect bezig! Als jij jezelf kan accepteren met je sterktes en je zwaktes, dan ben je - in mijn ogen - perfect bezig. Bepaal jouw eisen door rekening te houden met je eigen beperkingen. Als je voor jezelf een verwachting stelt waarvan je reeds op voorhand weet dat die voor jou nooit haalbaar is, dan zal je altijd het gevoel hebben dat je niet voldoet. Dus haal het beste uit je mogelijkheden, daag deze zelfs uit, maar behoudt tevens het respect voor je beperkingen. Verwacht niet teveel van jezelf, maar ook niet te weinig.

Jij bent perfect zoals je bent!!

Welkom!

Twijfel jij ook zo vaak aan jezelf, heb je het gevoel niet te voldoen aan de verwachtingen, beoordeel je jezelf als niet goed genoeg, kraak jij je positieve eigenschappen en successen af, ... Kortom: kan jij jezelf niet aanvaarden zoals je bent? Dan schrijf ik mijn blog aan u!

Ik zou dus eigenlijk heel simpel kunnen zeggen dat ik me met deze blog richt naar iedereen. Want elk individu gaat in zijn leven op een bepaald moment door een periode waarin men zoekende is naar zijn eigen ik. De vragen "Wie ben ik?" en "Wie wil ik zijn?" klinken jou waarschijnlijk niet onbekend in de oren.

Maar soms gebeurt het echter dat je hierin vast blijft zitten. Ik heb zelf in een fase gezeten in mijn leven dat ik geconfronteerd werd met mezelf en mijn beperkingen. Hierdoor werd ik heel oordelend over mezelf. Deze periode ging gepaard met twijfel, vergelijking en angst. Ik had het gevoel dat ik als persoon niet voldeed aan de verwachtingen van de mensen rondom mij. Ik stelde heel hoge eisen voor mezelf en had het idee dat ik me altijd moest aanpassen aan anderen. Ik was niet wie ik wou zijn, ik was wie ik dacht te moeten zijn.

Op een zeker moment heb ik de klik kunnen maken om mezelf te leren aanvaarden zoals ik ben. Om de vicieuze cirkel van negatieve denkpatronen te kunnen doorbreken, heb ik heel wat handvatten nodig gehad. En dat is mijn basisidee voor het opstarten van deze blog. Ik wil mensen de ruimte bieden om hun verhaal, hun innerlijk gevecht te verwoorden, ik wil jullie erkenning geven en ik wil jullie tools bieden en inspiratie geven die je kunnen helpen om met meer mildheid naar jezelf te kijken.

Ik ga zeker niet pretenderen dat ik alle antwoorden heb of dat ik dé oplossing in handen heb. Maar ik wil je wel ondersteuning bieden in jouw proces naar een meer oordeelvrije houding en een positievere kijk op jouw leven.

Dus: lees, ervaar en reageer!

Groetjes

Ragna!