Herken je het gevoel dat je over de markt loopt, waar alle terrasjes volzet zijn en je plots heel sterk het gevoel krijgt dat iedereen naar je kijkt? In één tel word je je heel bewust van hoe je wandelt en hoe je eruit ziet. Allerlei onzekerheden flitsen door je hoofd: "Wat denken ze van mij?", "Ze roddelen over mij.", "Ze vinden mij raar.", "Ben ik wel ok?", ...
Jarenlang heb ik mij laten bepalen door deze vragen die in mijn hoofd spookten. Ik liet me leiden door wat anderen eventueel over mij zouden kunnen denken. Op de duur ging elke beslissing voorafgegaan door de vraag: "Wat gaan anderen daarover denken?". Mijn beslissingen waren eigenlijk mijn keuzes niet meer. Alles was afhankelijk van de mogelijke mening van anderen. Het ergste van alles is dat het niet eens hun mening was die alles bepaalde. Het was mijn invulling van wat hun mening zou kunnen zijn. Ik was onzeker over mezelf en projecteerde dat op anderen. Continu had ik het gevoel dat anderen over mij oordeelden, terwijl ik eigenlijk mezelf aan het veroordelen was.
Tot op een bepaald moment. Ik besliste om telkens in mijn hoofd "Foert!" te zeggen. Telkens wanneer ik een beslissing moest maken en de onzekerheid kwam opduiken, veegde ik die direct van tafel. Vanaf dat moment besliste ik dat het nu aan mijn beurt was. Vanaf nu zouden mijn keuzes enkel en alleen van mij afhankelijk zijn. Dus ik ging naar de winkel en ging rechtstreeks naar de kleren die IK leuk vond. Ik stond voor mijn kleerkast en stelde combinaties samen die IK tof vond. Ik liep over de markt met mijn kin omhoog en een stevige stap, omdat ik geen reden had om onzeker te zijn. Ik besliste om het vanaf dan anders aan te pakken. De mogelijke oordelen van anderen zouden niet meer bepalen wie ik mag en wil zijn.
Ik moet eerlijk zeggen dat die ommezwaai niet in één twee drie geslaagd is. Het heeft nog een hele tijd geduurd dat er allerlei mogelijke oordelen door mijn hoofd zweefden. Ik heb nog lang en veel "Foert!" moeten zeggen. Maar beetje bij beetje is dat verminderd. Ik gaf geen ruimte meer aan onzekere en afbrekende gedachten, waardoor er plaats vrij kwam om mijn innerlijke kracht te laten groeien en mezelf als persoon meer te waarderen.
Ik ben wie ik ben en dat is oké!
Word jij ook geconfronteerd met die onzekerheden? Laat jij ook anderen allerlei zaken over jou bepalen? Heb jij ook een enorme schrik voor de oordelen van anderen? Of heb jij dat ook al achter je kunnen laten en tot het besef gekomen dat jij alleen bepalend bent? Geef dan zeker je reactie en vertel je verhaal!
Jij bent wie je bent en dat is oké!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten