Geef kracht aan je sterktes!

Heb jij soms ook het gevoel dat je enkel oog kunt hebben voor je zwaktes, je minder positieve kantjes? Heb je het idee dat je vast geraakt bent in die negatieve gedachtestroom en je de positieve dingen niet meer kan zien? Ik ben ervan overtuigd dat zeer veel mensen dit gevoel herkennen. Je wordt geconfronteerd met jezelf, met je grenzen en plots lijkt het alsof alles aan jezelf slecht is. Je had een heel goede dag, maar plots heb je 1 tegenval en in één keer zie je jouw volledige dag als mislukt. Je denkt na over je toekomst en al je ideeën worden ingepalmd door mogelijke rampscenario's. 

Wil jij uit deze vicieuze cirkel geraken? De eerste stap is beseffen dat alles afhangt van de manier waarop je kijkt en welk oordeel je velt over jezelf. Probeer even om vanop een afstand naar jezelf te kijken. Je zal zien dat jij zelf een waarde geeft aan jouw eigenschappen. Wanneer je op een negatieve manier naar jezelf kijkt, zal je merken dat je een heel grote waarde of zwaarte hangt aan jouw minder positieve kantjes en dat je sterktes heel veel aan waarde verliezen. Maar hoe je het ook draait of keert, het zijn wijzelf die deze waarden bepalen. De kunst is nu om die waarden opnieuw op de "puntenschaal" te leggen. Jij beslist volledig zelf welke aspecten een grote of een kleine waarde krijgen. Bv. ik geef mezelf een 8 voor doorzetter, want ik heb al heel veel moeilijke situaties in mijn leven overwonnen, waardoor ik aan mezelf heb bewezen dat ik toch wel echt een doorzetter ben. Bv. ik heb wel een koppig kantje, maar het krijgt maar een 2 omdat ik er eigenlijk op dit moment al op een goede manier kan mee omgaan en ik mijn plots opduikende koppigheid niet meer de bovenhand laat nemen en mijn gedrag laat bepalen.

Eens je bewust bent van het feit dat jij, en enkel en alleen jij, de waarde kan bepalen die toegeschreven wordt aan jouw persoonlijke eigenschappen/karaktertrekken, dan rijst de volgende vraag: "Kan jij jezelf toelaten om op een positieve manier naar jezelf te kijken?" Vaak merken we dat het heel moeilijk is om luidop tegen onszelf te zeggen: "Hé, ik ben oké!". Maar wat is het juist dat ons hierin tegenhoudt? Schaamte, angst, schrik om erop veroordeeld te worden, ...? Hierop kan ik maar 1 ding zeggen: trek je niet aan van wat anderen over jou zeggen of over jou zouden kunnen zeggen. Jij beslist wie je wil zijn, jij bepaalt wat jij belangrijk vindt. Als jij ernaar streeft om te voldoen aan jouw eigen doelstellingen, dan ben jij perfect! 

De laatste - en misschien wel meest cruciale - vraag is: "Hoe moet ik dat doen?" Hoe kan ik meer waarde geven aan en oog hebben voor mijn sterktes?" Wel, dit zal zich vooral moeten ontwikkelen in een proces van bewustwording en zelfacceptatie. Ik zal hier later nog verder op ingaan. Maar ik kan je wel enkele tips aanbieden die je hiertoe al een beetje op weg kunnen zetten:
- Hang een blad op een plaats in je woning waar je regelmatig komt en schrijf jouw naam in het midden. Schrijf elke ochtend van zodra je wakker bent een positieve eigenschap van jezelf op. Doe dit minimum een week lang.
- Elke keer als je voor de spiegel staat, zeg dan tegen jezelf: "Hé, ik ben oké!"
- Geef jezelf elke avond voor het slapengaan een compliment. Schrijf deze complimenten eventueel in een complimentenboek.
- Vraag aan een vriend(in) om een brief naar je te schrijven waarin ze verwoordt hoe ze naar jou kijkt en wat volgens haar jouw positieve eigenschappen zijn.

Kies een tip waarvan je denkt dat deze voor jou haalbaar is en probeer dit een tijdje vol te houden. Verandering in je manier van denken kan je namelijk enkel bereiken door regelmatig en consequent te oefenen en veel te herhalen!
Hou je zeker niet in om jouw ervaringen te delen als reactie op mijn blog! Succes! 

Oordelen als projectie

Herken je het gevoel dat je over de markt loopt, waar alle terrasjes volzet zijn en je plots heel sterk het gevoel krijgt dat iedereen naar je kijkt? In één tel word je je heel bewust van hoe je wandelt en hoe je eruit ziet. Allerlei onzekerheden flitsen door je hoofd: "Wat denken ze van mij?", "Ze roddelen over mij.", "Ze vinden mij raar.", "Ben ik wel ok?", ... 

Jarenlang heb ik mij laten bepalen door deze vragen die in mijn hoofd spookten. Ik liet me leiden door wat anderen eventueel over mij zouden kunnen denken. Op de duur ging elke beslissing voorafgegaan door de vraag: "Wat gaan anderen daarover denken?". Mijn beslissingen waren eigenlijk mijn keuzes niet meer. Alles was afhankelijk van de mogelijke mening van anderen. Het ergste van alles is dat het niet eens hun mening was die alles bepaalde. Het was mijn invulling van wat hun mening zou kunnen zijn. Ik was onzeker over mezelf en projecteerde dat op anderen. Continu had ik het gevoel dat anderen over mij oordeelden, terwijl ik eigenlijk mezelf aan het veroordelen was.

Tot op een bepaald moment. Ik besliste om telkens in mijn hoofd "Foert!" te zeggen. Telkens wanneer ik een beslissing moest maken en de onzekerheid kwam opduiken, veegde ik die direct van tafel. Vanaf dat moment besliste ik dat het nu aan mijn beurt was. Vanaf nu zouden mijn keuzes enkel en alleen van mij afhankelijk zijn. Dus ik ging naar de winkel en ging rechtstreeks naar de kleren die IK leuk vond. Ik stond voor mijn kleerkast en stelde combinaties samen die IK tof vond. Ik liep over de markt met mijn kin omhoog en een stevige stap, omdat ik geen reden had om onzeker te zijn. Ik besliste om het vanaf dan anders aan te pakken. De mogelijke oordelen van anderen zouden niet meer bepalen wie ik mag en wil zijn.

Ik moet eerlijk zeggen dat die ommezwaai niet in één twee drie geslaagd is. Het heeft nog een hele tijd geduurd dat er allerlei mogelijke oordelen door mijn hoofd zweefden. Ik heb nog lang en veel "Foert!" moeten zeggen. Maar beetje bij beetje is dat verminderd. Ik gaf geen ruimte meer aan onzekere en afbrekende gedachten, waardoor er plaats vrij kwam om mijn innerlijke kracht te laten groeien en mezelf als persoon meer te waarderen. 
Ik ben wie ik ben en dat is oké!

Word jij ook geconfronteerd met die onzekerheden? Laat jij ook anderen allerlei zaken over jou bepalen? Heb jij ook een enorme schrik voor de oordelen van anderen? Of heb jij dat ook al achter je kunnen laten en tot het besef gekomen dat jij alleen bepalend bent? Geef dan zeker je reactie en vertel je verhaal!
Jij bent wie je bent en dat is oké!

De bril van positiviteit

Doorheen ons leven vullen we allemaal beetje bij beetje onze rugzak. Jouw persoonlijke, mentale rugzak die gevuld wordt door allerlei ervaringen en emoties die in ons leven passeren. Sommige zaken zullen aanvoelen als bakstenen die in onze rugzak gegooid worden en van andere ervaringen voel je amper dat ze ook in je rugzak geland zijn. We proberen allemaal ten allen tijde de controle te houden over ons leven, maar jammer genoeg is die controle vaak een pure illusie. We kunnen onszelf niet wijsmaken dat we alles in handen hebben. Sommige dingen gebeuren gewoon, of we het nu willen of niet, of we het nu zagen aankomen of niet. Dus, onze rugzak wordt gevuld en we kunnen niet altijd kiezen wat er wel of niet in mag.

Je kan hier kwaad om zijn, verdriet om hebben, de moed verliezen, ... Maar op een bepaald moment gaan we moeten beslissen om onze rugzak van onze schouders te halen en achter ons te laten liggen. En dat moment, deze bewuste keuze, dat noemen we 'acceptatie'. We moeten aanvaarden dat de rugzak er is, we hoeven ze niet te begraven, maar we moeten wel ons hoofd draaien en vooruit kijken. De kunst is het leren om ondanks alle tegenslagen toch te zien welke mogelijkheden er voor je open komen te liggen. Elke ervaring, positief of negatief, biedt nieuwe kansen waaruit we opnieuw hoop, vrijheid en kracht kunnen creëren. 

Als we dit kunnen zien, dan kijken we met de bril van positiviteit. En het is niet omdat we alles bekijken met deze bril, dat we naïef zijn. Neen, we blijven ons bewust van het bestaan van de rugzak en we weten zeer realistisch dat deze rugzak soms nog een bepaalde angst of negatief gevoel zal opwekken die ons zal belemmeren om bepaalde stappen te zetten. Dus we zijn niet naïef, we zijn realisten met een verbredende kijk en een specifiek oog gericht op positieve ontwikkelingen.

Positief kijken betekent niet dat we een toverstok in onze handen hebben die al onze problemen zal oplossen, maar het is wel een tool, één vaardigheid die ons zal helpen om, ondanks ons gebrek aan controle over de situatie, toch stappen vooruit te zetten. Er zijn nog veel meer vaardigheden die belangrijk zijn om aan te leren in het leven (zoals intermenselijke vaardigheden en de vaardigheid om om te gaan met negatieve emoties, ...), maar als je - af en toe, op de momenten dat dit het meeste nodig is - al de bril van positiviteit kan opzetten, dan heb je al een grote veldslag gewonnen!

De perfecte ik

Ons leven zit vol verwachtingen. We moeten de perfecte dochter zijn, de perfecte moeder, de perfecte echtgenoot, de perfecte collega, de perfecte vriendin, ... Maar van waar komt dat 'moeten'? Wie stelt deze verwachtingen? Het is een feit dat de maatschappij via de media een beeld van perfectie uitwerkt. Maar het zijn wij zelf, als individu, die zelf onze eigen verwachtingen mogen bepalen. Wij hebben het recht om zelf te beslissen hoe hoog we onze eisen leggen.

Jij bepaalt zelf wat voor jou de perfectie is. Perfect zijn betekent niet dat je alles 100 % moet kunnen. Perfect zijn betekent dat jij streeft naar het behalen van jouw eigen vastgelegde standaarden. Jij mag beslissen waar jouw grens ligt en als jij deze grens kan bewaken en respecteren, dan ben je perfect bezig! Als jij jezelf kan accepteren met je sterktes en je zwaktes, dan ben je - in mijn ogen - perfect bezig. Bepaal jouw eisen door rekening te houden met je eigen beperkingen. Als je voor jezelf een verwachting stelt waarvan je reeds op voorhand weet dat die voor jou nooit haalbaar is, dan zal je altijd het gevoel hebben dat je niet voldoet. Dus haal het beste uit je mogelijkheden, daag deze zelfs uit, maar behoudt tevens het respect voor je beperkingen. Verwacht niet teveel van jezelf, maar ook niet te weinig.

Jij bent perfect zoals je bent!!

Welkom!

Twijfel jij ook zo vaak aan jezelf, heb je het gevoel niet te voldoen aan de verwachtingen, beoordeel je jezelf als niet goed genoeg, kraak jij je positieve eigenschappen en successen af, ... Kortom: kan jij jezelf niet aanvaarden zoals je bent? Dan schrijf ik mijn blog aan u!

Ik zou dus eigenlijk heel simpel kunnen zeggen dat ik me met deze blog richt naar iedereen. Want elk individu gaat in zijn leven op een bepaald moment door een periode waarin men zoekende is naar zijn eigen ik. De vragen "Wie ben ik?" en "Wie wil ik zijn?" klinken jou waarschijnlijk niet onbekend in de oren.

Maar soms gebeurt het echter dat je hierin vast blijft zitten. Ik heb zelf in een fase gezeten in mijn leven dat ik geconfronteerd werd met mezelf en mijn beperkingen. Hierdoor werd ik heel oordelend over mezelf. Deze periode ging gepaard met twijfel, vergelijking en angst. Ik had het gevoel dat ik als persoon niet voldeed aan de verwachtingen van de mensen rondom mij. Ik stelde heel hoge eisen voor mezelf en had het idee dat ik me altijd moest aanpassen aan anderen. Ik was niet wie ik wou zijn, ik was wie ik dacht te moeten zijn.

Op een zeker moment heb ik de klik kunnen maken om mezelf te leren aanvaarden zoals ik ben. Om de vicieuze cirkel van negatieve denkpatronen te kunnen doorbreken, heb ik heel wat handvatten nodig gehad. En dat is mijn basisidee voor het opstarten van deze blog. Ik wil mensen de ruimte bieden om hun verhaal, hun innerlijk gevecht te verwoorden, ik wil jullie erkenning geven en ik wil jullie tools bieden en inspiratie geven die je kunnen helpen om met meer mildheid naar jezelf te kijken.

Ik ga zeker niet pretenderen dat ik alle antwoorden heb of dat ik dé oplossing in handen heb. Maar ik wil je wel ondersteuning bieden in jouw proces naar een meer oordeelvrije houding en een positievere kijk op jouw leven.

Dus: lees, ervaar en reageer!

Groetjes

Ragna!