De glijbaan of de trap?

Iedereen wordt doorheen zijn leven geconfronteerd met moeilijke hindernissen. Elk voor zich gaan we op zoek naar manieren om met deze situaties om te gaan. We gaan sporten om het van ons af te werken, we zoeken veel sociaal contact op, we starten een nieuw project om ons volledig op te storten, ... De manieren die we zoeken om om te gaan met confrontaties, stress, conflicten, ... noemen we onze copingmechanismen. Iedereen ontwikkelt zijn eigen (!) mechanisme. 

Er bestaan echter naast de constructieve (opbouwende) manieren ook destructieve "oplossingen". Bepaalde gedragingen die je stelt om met het probleem/ de probleemsituatie om te gaan, maar die je eigenlijk niet vooruit helpen, integendeel. Heel veel roken, drugs gebruiken, je isoleren, overmatig alcohol gebruiken, automutileren, ... Sommige mensen zullen het misschien heel vreemd en onlogisch vinden dat mensen hun emoties uiten via deze manier, maar als je er durft naar kijken en naar luisteren, dan zal je snel merken dat dit niet zo onlogisch is. 

Wanneer je je in een zeer moeilijke periode bevindt in je leven, dan kunnen er heel veel en heel sterke emoties opspelen. We hebben allemaal de menselijke reactie om deze emoties te proberen ontwijken of te doen zakken. Wanneer je alcohol drinkt, drugs gebruikt, ... dan leg je je emoties lam. Voor heel even hoef je ze niet meer te voelen. De kilo's vallen van je schouders, je krijgt precies terug lucht, je kan weer ademen. Het is jouw middel dat ervoor zorgt dat je lijden even meer draagbaar wordt. Dus is het dan onlogisch dat je daarnaar grijpt? Ik denk het niet.

Vaak is het voor vele mensen die destructief gedrag stellen een lang proces om tot het besef te komen dat dit hun tool geworden is om met hun emoties om te gaan. Ze denken dat ze puur een verslaving hebben, maar eigenlijk ligt de kern van hun probleem veel dieper. Pas wanneer ze tot dit besef gekomen zijn, kunnen ze aan hun herstelproces beginnen. Ze kunnen leren om hun destructieve gedragingen te vervangen door positieve, herstellende handelingen om met hun gevoelens om te gaan. 

Je zou heel gemakkelijk kunnen zeggen: "Stop daar gewoon mee en ga sporten ofzo." Maar zo gemakkelijk is het absoluut niet! Het is een lange wandeling met vallen en opstaan. Stap voor stap moet je nieuwe copingmechanismen proberen en ervaren of dit voor jou helpend is of niet. Lopen kan helpen voor de ene persoon, maar helemaal niets uithalen voor de ander. De richting die je bewandeld en het tempo waarop je stapt, is volledig verschillend voor elk individu! Ik heb enorm veel respect voor mensen die de hulp toelaten en vechten om vooruit te geraken. 

Dit gevecht, deze wandeling, de weg die je aflegt, kan je vergelijken met een trap. Sommigen denken dat wanneer ze een klein stapje terug vallen, dat ze meteen op de glijbaan helemaal naar beneden glijden. Maar ik wil iedereen in zijn gevecht geruststellen dat dit niet zo is. Natuurlijk zal je soms nog eens een terugval hebben, maar dat betekent niet dat je alles kwijt bent dat je intussen geleerd hebt, dat alle positieve stappen verloren zijn en dat je weer helemaal vanaf nul opnieuw moet beginnen. Neen, een terugval is één trede terug op de trap, of misschien twee. Je valt niet meteen terug helemaal naar beneden. Dus geef de hoop niet op als het even moeilijker gaat. Stap voor stap, voetje voor voetje. Ga op zoek naar de dingen die jou helpen: welke activiteiten geven je een goed gevoel, welke mensen kunnen steunfiguren voor je zijn, op welke creatieve manier kan je jouw motivatie uitwerken, ... Destructief gedrag kan je niet loslaten zonder dat er iets in de plaats komt. Dus ga op zoek, ervaar, klim, val en sta weer op!

Je staat er niet alleen voor!

Wanneer er geen woorden voor zijn..

Ik heb een writersblock. Er is zoveel waarover ik kan schrijven. Er zijn zoveel thema's die spelen in de maatschappij en die de nood hebben om uitgesproken te worden. Maar ik vind er geen woorden voor.

Herkenbaar?
Soms zit je hoofd volledig vol met gedachten. Het is één grote chaos. Je hersenen laten niet toe om je zinnen af te maken en de ene gedachte overstemt de andere keer voor keer. Je wil alles wat in je omgaat uitschreeuwen zodat iedereen het kan horen, maar je doet je mond open en er komt niets.. Geen woord, geen letter, geen geluid.

Soms voel je wel 10 emoties ineens. Je lichaam geeft je allerlei signalen om te vertellen dat het niet goed met je gaat. Je kan je niet meer concentreren, je krijgt klamme handen, je ademhaling versnelt, je voelt je hart bonzen door heel je lijf. Je kijkt iemand aan, je wilt vertellen wat er gebeurt en poef...alles is weg. Je vind geen enkel woord dat kan omschrijven wat er binnenin jou gebeurt. Je verhaal wordt een blanco bladzijde.

Vrienden, familie, hulpverleners, ... Iedereen geeft je de raad: "Vraag hulp als het nodig is!" Maar hoe vraag je hulp als je niet kan uitleggen waarvoor de hulp nodig is? Hoe vraag je hulp als je dat niet met woorden kan doen? Hoe vraag je hulp als je niet kan zeggen wat je denkt of voelt? 

Hoe kan ik schrijven over iets als ik er de woorden niet voor vind? Soms sta je lam geslagen, soms zijn woorden gewoon absoluut niet voldoende om betekenis te kunnen geven aan wat jij ervaart/ziet/hoort/denkt/voelt/... Het schreeuwt vanbinnen, je doet je mond open en opnieuw komt er niets...

Zegt dat niet genoeg?